In Vlaanderen is zangeres Mira met haar explosieve mix van pop en chanson ondertussen een gevestigde waarde in de nieuwe stroming Nederlandstalige popmuziek. Ze bracht er onlangs haar tweede album uit, ‘Stukken van Mensen’ en toerde de afgelopen jaren uitgebreid langs de Vlaamse theaters en clubs. Ze is nu vastbesloten haar grenzen te verleggen en komt naar Nederland.

.website

.myspace

.boekingen

Eind 2006 bracht Mira haar debuut ‘In de daluren’ uit. Het was een ontwapenende plaat in schoon Vlaams die de harten gestaag veroverde. Hitsingle uit deze plaat was ‘In De Fleur’, goed voor meteen een 14de plaats in de Top 100 van de beste Belgische platen op Radio 1. Het succes van de eersteling smaakte naar meer, maar Mira besloot rustig de tijd te nemen voor een opvolger. Die moest rauwer en straffer klinken: Mira met een randje. Mira verzamelde al haar panache en contacteerde producer Jean-Marie Aerts (TC Matic). Waar het debuut nog volop aangestuwd werd door de piano, wordt er deze keer een veel ruimer arsenaal aan instrumenten en klanken aangeboord. De inventieve mix van gitaar, synthesizer, effecten en meerstemmige zanglijnen zorgt voor een plaat die geen moment verveelt.

Mira slaagt er in haar songs in ontroering en ironie te verzoenen. Er liggen overal rake observaties te grabbel. Zo is er het dansmarieke dat met knikkende knieën voor het eerst mee marcheert in de fanfare. Of de stoere vrijgezel die geen lief behoeft, want ze is teveel verknocht aan het solitaire genot van een diepvriesmaaltijd. Een ander keurmerk van Mira’s teksten is de (soms pijnlijke) herkenbaarheid. ‘Checken checken checken’ is een heerlijk neurotenlied, op een sambadreun die moeilijk uit het geheugen te wissen is. In ‘Ik mag ni klagen’ stelt ze klagend vast dat er niets te klagen valt. In ‘Opgetut’ wacht iemand prachtig opgetut op een geliefde die het laat afweten… waarop ze zich dan maar helemaal overgeeft aan chips en rode wijn. “Kom mij halen!”, smacht Mira in dit lied. Komt in orde.
© An Gydé