recensie 3voor12 door Paul Aerts
Zwoele vrijpartij met Signe Tollefsen
Amerikaans-Nederlandse femme fatale laat pure klasse zien

Om klokslag elf uur is de beurt aan Signe Tollefsen. Haar band bestaat uit drie gitaristen, inclusief zijzelf, een bassist en een drummer. Het is dus een vol podium als je bedenkt dat er maar één naam op het programma staat. Onmiddellijk drukt Signe haar stempel op het optreden, de vurig roodharige losbol manifesteert zich als een seksbom waarbij menigeen beschaamd naar de grond kijkt als ze je een zwoele blik gunt. Op een kruk staat een flinke fles whiskey en een megabox sigaretten. De toon voor een muzikale film noir is gezet.
Signe speelt een zeer gevarieerde set met zowel rustige kippenvelliedjes als gelaagde, pompende rocknummers. Tollefsen vertelt dat ze haar akoestische gitaar heeft ingeruild voor een elektrische, en dat is helemaal niet erg! Als extra instrument gebruikt dreckige Signe haar fenomenale stem, want ze lijkt een bereik te hebben van bas tot de zogenaamde soprano leggiero.
Signe Tollefsen lijkt qua podiumkarakter op Roos Rebergen, met gejatte stembanden van Marike Jager en Anneke van Giesbergen. Maar eigenlijk doe je deze krullenbol daarmee tekort, want ze is one of a kind. Dat komt duidelijk naar voren in het rock/dance-nummer waarin ze de beat en een vijftal zanglijnen over elkaar heen laat loopen, waarna ze hier keihard overheen scheurt met haar stem en gitaar en… synchroon met de beat weer eindigt.
De Nederlands-Amerikaanse superster van vanavond eindigt zoals het een ware rokende, whiskey drinkende femme fatale betaamt moederziel alleen zonder band op het podium. Met haar laatste relaas blaast ze ons sexy de nacht in.

Van Signe-met-bloemetjes naar Signe-met-ballen, dat is in de notendop het nieuwste album Hayes van de Nederlandse/ Amerikaanse/ Noorse/ Britse zangeres Signe Tollefsen.

Sporen van haar naamloze debuut en haar coverplaat “Baggage” klinken door, terwijl Signe haar horizon van akoestisch naar elektrisch verlegt. Wat er echter ook verandert, één ding blijft hetzelfde: als vanouds trekt ze alle registers open en put ze uit de punten van haar tenen, uit het diepst van haar longen, uit alle kamers van haar hart.

Het leidde er al toe dat ze er bij de Grote Prijs vandoor ging met de publieks- én juryprijs, dat Mathilde Santing een van haar nummers coverde, dat ze op tournee ging met Pavement’s Stephen Malkmus, dat ze speelde op grote podia in Canada, Engeland en de Verenigde Staten, dat ze met flinke interviews werd opgepikt door de redacties van ELLE en Opzij! en dat in De Wereld Draait Door zelfs tafelheer Jan Mulder volledig van zijn stuk raakte. ‘Zó bloedmooi,’ kon hij nog slechts stamelen.

Hayes is opgenomen in de studio van Linda Perry (Four Non Blondes) en Ralph Timmermans (Mindpark). Laatgenoemde produceerde het album niet alleen, maar nam bovendien ook verschillende partijen voor zijn rekening. ‘Een magische samenwerking’ volgens Signe zelf, die leidde tot een minstens zo magische plaat, waarop ze flirtend, grommend,fluisterend of op volle kracht nog het allerkleinste haartje op je arm rechtovereind laat staan.

De Nederlandse singer-songwriter Signe Tollefsen trad op 7 maart j.l. in De Wereld Draait Door waar ze tot verrassing van velen het nog op te nemen nummer ‘Borrowed Song’ ten gehore bracht. Dit stuk komt op haar derde album dat ze momenteel opneemt en dat 12 september 2011 zal uitkomen . Het album wordt geproduceerd door Signe samen met Ralph Timmermans van de sterk in opkomst zijnde band Mindpark. Signes nieuwe album wordt de opvolger van haar succesvolle, uiterst lovend ontvangen debuut album en het in januari 2011 uitgebrachte mini album ‘Baggage’ met werk van anderen. Eveneens met lof overladen. Met name over Tollefsens interpretaties van Michael Jacksons ‘Dirty Diana’ en P.J. Harveys ‘Down By The Water’ raakt men niet uitgepraat. Menig recensent merkt op dat Signes versie het origineel van P.J. Harvey zelfs overtreft.

Met haar live optredens zet Signe Tollefsen de lijn voort die met ‘Baggage’ is ingezet; een voller, breder en avontuurlijker geluid dat ze solo adequaat weet te reproduceren maar dat live best tot zijn recht komt met de muzikanten van Mindpark als begeleiders.

Sinds de half-Amerikaanse Signe Tollefsen in 2004 vanuit Engeland naar Nederland kwam om muziek te studeren aan het Amsterdamse Conservatorium, speelt ze voor een steeds groter groeiend trouw publiek. Ook wordt Signe veel gevraagd als voorprogramma van bekende international artiesten als Lou Rhodes (ex. Lamb) Alela Diane, Ane Brun, David Sylvian, en voormalig Pavement-lid Stephen Malkmus met wie ze in Duitsland en Italië optrad. Tollefsen tourt ook regelmatig in Engeland, de Vereenigde Staten en Canada.
In September 2009 kwam Signe’s lang verwachte debuut album uit. De recensies waren juichend:
Een stem die zo mooi is dat geen dichter het ooit zou kunnen beschrijven (3 voor 12) Intens en meeslepend...een dijk van een stem...(Heaven)
Het populaire Radio 2 programma Theater Van Het Sentimen belde geheel onverwachts. Eén van hun mensen had de Nederlands / Amerikaanse singer-songwriter Signe Tollefsen zien en horen spelen met Alela Diane en was zeer onder de indruk.
Het radio programma had een drietal ‘tribute’ uitzendingen in de planning staan en vroeg Signe deel te nemen. Na enige aarzeling werd de artiest van keuze Michael Jackson en de song 'Dirty Diana' waarvan Signe op briljante wijze de essentie naar boven haalde. Ademloos werd er in de radio studio geluisterd naar Tollefsen toen ze 'Dirty Diana' live on air zong.
Signe Tollefsen’s live set bevatte al een versie van P.J. Harvey's 'Down By The Water' en ook zong Signe af en toe een favoriet van een andere artiest in haar toegift. Liedjes die ze zich altijd volkomen eigen maakte en waarvan vaak naar opnamen gevraagd werd.
Dus ‘by popular demand’ en in afwachting van het tweede echte album met eigen materiaal, dat medio 2011 uitkomt werd in januari 2011 een mini album uitgebracht met een deeltje van Signe Tollefsen’s muzikale bagage.
En ook over ‘Baggage’ (Engelse spelling en uitspraak) worden weer uiterst lovende woorden geschreven. Menig recensent merkt op dat Tollefsen’s cover van P.J. Harvey’s ‘Down By The Water’ zelfs het origineel overtreft. Uitstekende interpretaties ….haar versie van Down By The Water ovetreft het origineel (van PJ Harvey) [Heaven] Erg mooie en overtuigende plaat doe nog meer doet uitzien naar een volwaardige opvolger [Platomania] …kleedde Dirty Diana op indrukwekkende wijze uit, maar nog mooier zijn haar versies van het origineel al vrij kale Glory Box van Portishead en het zeer intens gezongen Down By The Water, oorspronkelijk van PJ Harvey [OOR] Het allerbeste nummer is een remake van PJ Harveys ‘Down By the Water’ die het origineel wellicht zelfs overtreft. [3voor 12] En als toegift een opmerking uit het Engelse tijdschrift Wears The Trousers : The Netherlands has produced a few notable singer-songwriter talents in recent years – Caro Emerald, Laura Jansen, Marike Jager – but one that really stands out from the pack is dusky Dutch-American Signe Tollefsen [Wears The Trousers Magazine (UK) ]